Solliciteren

Toen ik klein was wilde ik al ‘zuster’ worden omdat ik mensen wilde helpen. Liep ik met een  katoenen Teddy-luier om mijn hoofd met zo’n rood kruisje erop, en plakte ik pleisters op de zere knietjes van mijn pop. En die passie heb ik nóg.

Ik ben heel erg blij met al jullie reacties op ‘go with the flow’. Het is fantastisch dat jullie dat gevoel herkennen.

Zien jullie ze trouwens ook wel eens hangen die advertenties in een willekeurige winkelstraat? Hangt er op de deur van een kledingzaak zo’n nonchalant opgehangen vlugschrift:

Gevraagd gezellige, enthousiaste collega. Loop even binnen! 
Of: Ben jij spontaan en enthousiast ? Dan pas jij misschien in ons team!

Ik moet er altijd om grinniken. Soms loop ik voor de aardigheid even naar binnen. Gewoon om te kijken hoe het er uitziet zo’n medewerker, die geestdriftig (enthousiast), ongeremd en onbevangen (spontaan) op je afstormt en je meteen op je gemak stelt (gezellig!).

Eerlijk gezegd valt het me meestal een beetje tegen. Ik ben allang blij dat een medewerker met me meeloopt en me niet het bos instuurt met de opmerking “als het er niet meer tussen hangt, dan hebben we het niet.” Nérgens in die advertenties een woord over deskundigheid en ervaring.

Dat is in de zorg wel anders. Ook bij Zorgwerk zijn ze elke dag op zoek naar talent. Je moet niet alleen passie hebben voor je vak, maar ook voldoen aan een scala van eisen.

Nog voor het eerste life-gesprek word je als sollicitant digitaal al uitvoerig tegen het licht gehouden. Voldoe je aan de functie-eisen, kun je diploma’s overleggen, kun je referenties opgeven, heb je een Verklaring omtrent het Gedrag?

Het is eerlijk gezegd een heel gedoe hoor, zo’n procedure. Maar dat komt omdat het zorgvuldig moet. En dat snap ik ook wel, we werken tenslotte met kwetsbare mensen, je kunt geen risico’s nemen.

Ik heb ook weleens aan tafel gezeten bij een sollicitatiegesprek, zeg maar als inhoudsdeskundige. En ik vónd het leuk. Zit er zo iemand voor je met een keurig plastic mapje en wat zweterige handen, en die koffie of thee komt tijdens zo’n gesprek ook helemaal niet op.

Maar als je de juiste toon vindt, hoor je de mooiste dingen: waarom mensen ervan houden om voor anderen te zorgen. Maar ook over wie ze zijn, waar ze voor staan, wat hun drijfveren zijn. En soms gaan mensen helemaal ‘los’ als ze over hun hobby’s praten of over hun kinderen en kleinkinderen, of over hun kat.

En je weet vrij snel wat trendy en actueel is in vrije tijdsbesteding.
Tegenwoordig is dat volgens Zorgwerk kitesurfen, Tai Chi en hardlopen. Een prachtige mix tussen avontuur (kitesurfen), beheersing (Tai Chi) en volharding (hardlopen). Elementen die wij in afgezwakte vorm in ons werk allemaal kennen.

Maar ik mag toch hopen dat er ook mensen zijn, die genieten van ‘thuis’ en gewoon houden van het nieuwe breien of haken of die helemaal opgaan in het kijken naar Game of Thrones of die alle recepten van Heel Holland bakt in het weekend gaan namaken.

Persoonlijk hou ik heel erg van voetbal. Tot gisteravond. Nergens enig teken van hartstocht, overtuiging, kunde of ervaring. En die coaches zaten erbij alsof ze live naar de ondergang van de Titanic zaten te kijken. Zo moet het dus niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: