Zoë's Blog

Contact

Jullie moeten het me maar niet kwalijk nemen. Ik heb het elk jaar als de blaadjes vallen. Ben ik veel gevoeliger dan anders. Valt me ineens op dat iedereen in de bus of tram hardnekkig en verlangend naar zijn smartphone zit te koekeloeren. Alsof alles wat echt belangrijk is uit dat schermpje moet komen. Opgeroepen door van die behendige jaloersmakende duimen die over de toetsen jagen.

Mij zien ze niet. Terwijl ik nota bene pal tegenover ze zit en ik heb echt een hele leuke bontmuts (nep). En ik ben best in voor een praatje.

Ik vind het op zich prachtig, al die nieuwe technologie. Zorgwerk gebruikt allerhande innovatieve technieken om het werk makkelijker te maken: neem bijvoorbeeld de medewerkers app om zelf diensten in te plannen of de klanten app om medewerkers te benaderen of uit te nodigen.

Het zijn middelen om het werk aangenamer of efficiënter te maken. Super belangrijk en makkelijk. Maar uiteindelijk gaat het over het zorgen zelf, de inhoud van ons vak, het contact met mensen.

Ik heb een broer, en die doet iets ingewikkelds met ICT, en die ziet het niet hè, dat ik nu bijvoorbeeld net iets minder lekker in mijn vel zit. Die kan rustig een uur tegen je aanpraten over het asieldebat, over de Fyra, over de ziekte van Johan Cruijff of over een hele handige manier om Spotify premium via een omweg gratis te downloaden om daarna te vragen wat ik eigenlijk vind van een zelfrijdende auto en niet opmerkt dat ik er wat pips uitzie en mijn bord niet leegeet. Hij kan er niets aan doen. Hij ziet het gewoon niet. Verder is het echt een hele toffe broer. Als er iets kapot is in huis, ik hoef maar te bellen.

Maar als ik verdrietig ben, dan heb ik meer aan mijn zus. Ze hoeft me maar aan te kijken, ze ziet het meteen als het niet goed met me gaat. Dat heb je als je in de zorg werkt. Dan werk je vanuit je hart. Dan weet je hoe belangrijk het is om even oogcontact te hebben voor je de koffie neerzet, zodat de ander weet dat hij gezien is. Doordat ik hem zie, weet hij dat hij ertoe doet.

Ik moet eerlijk zijn. Soms vind ik het best moeilijk om in zo’n oude mopperige man, die smoezelig oogt, en er moeite mee heeft om afhankelijk te zijn, iemand te zien die een heel leven achter zich heeft, ooit jong en sterk was, een baan en kinderen had, en nog een heel leven voor zich. Iemand zoals ik, nu. Iemand met een verhaal dat de moeite waard is om naar te luisteren.

Ik zei het al, ik ben een beetje gevoelig deze dagen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s