Zoë's Blog

Kerst

Eerlijk gezegd heb ik het niet zo op de kerst. Laatst zag ik weer zo’n romantische kerstreportage in de Libelle. De laatste boodschappen waren net binnengedragen, terwijl opgewekte kinderstemmetjes door de hal galmden.

En niemand die zich afvraagt wie die zoveelste tas gaat uitpakken, want dan doen ze altijd gezellig samen. En zelfs bij het diner zien de kindjes er aller schattigst uit in hun smetteloos witte kleertjes, afgestyled met pasteltinten.

Bij hen zullen de kerstlichtjes ook wel niet in de war zitten.

Als ik na mijn werk even snel een boodschap wil doen, loop ik op tegen vrouwen die met rode hoofden opgewonden door de winkel trekken, op zoek naar speciale ingrediënten voor ingewikkelde kerstrecepten. Die ze niet kunnen vinden omdat je niet weet in welke categorie ze vallen. Neem Cranberrycompote: staat dat ‘bij de vers’, of is dat iets ‘in blik’ of misschien wel allebei. En als het dan ‘in blik’ is, staat het dan bij ‘vruchten in blik’ of bij ‘groenten in blik’ of gewoon in het schap extreme kerstingrediënten van Herman den Blijker.

Bij de kassa staan lange rijen. Een oudere vrouw is verwoed bezig kleingeld uit haar portemonnee te vissen. De kassière lacht: ‘De meeste mensen zijn blij als de kerst voorbij is, het levert een boel stress op.’

Daar zit wat in. De hooggespannen verwachtingen: Dat je hoopt op een tóp kerst, op een ervaring waar we het jaren later nóg over hebben, een gebeurtenis die het beste in ons heeft losgemaakt, met momenten waarop ik bijvoorbeeld ineens wist wat de zin van het leven is, en inzag dat ik wél de juiste partner had gekozen en dat ik begreep dat onze kinderen het verschil in de wereld zouden gaan maken met al hun talenten.’ Zoiets. Al dan niet onder invloed van een glas ‘omfietswijn’ teveel uit de wijncatalogus van Nicolaas Kleij.

Ik ben er te nuchter voor. Misschien heb ik teveel gezien. Vorig jaar heb ik met de kerst gewerkt. Ik vond het heerlijk. Ik zat aan tafel met een oude demente vrouw die genoot van haar advocaatje met slagroom. Verderop zat een man met een slab om luid te zingen, hij sloeg de maat op het blad aan zijn rolstoel. Zijn dochter had een glaasje port voor hem ingeschonken. De jongste man op de afdeling liep driftig heen en weer op zoek naar iets dat hij niet meer kon vinden.

In de ruit weerkaatsten de lampjes van de kerstboom. Een collega bracht het dessert binnen. IJs met slagroom en warme kersen. Ik hielp de vrouw die twaalf kinderen heeft grootgebracht en nog altijd veel plezier beleeft aan het vouwen van de was. Ze smulde.

Ik leunde achterover.

Ik genoot.

Kerst.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s