Zoë's Blog

Kerstmis

Ik schreef het vorig jaar al, ik heb het niet zo op met de kerst. Eerlijk gezegd hoop ik altijd stiekem dat ik met de kerst minimaal een dag moet werken. Thuis word je enorm gemist en op het werk is iedereen blij dat je er bent en je niet op het laatste moment hebt afgemeld. Zomaar waardering op twee fronten tegelijk.

Wat ook fijn is: op het werk hoef ik me niet druk te maken over het kerstmenu en er stáát al een boom, mét lampjes.

Toch even over die lampjes. Het is elk jaar hetzelfde. Het is zo gegroeid. Mijn zus en ik tuigen bij mij thuis de boom op.

Mijn zus denkt dat ze er verstand van heeft. Omdat ze heel efficiënt is: ze werkt bij een bank. Ik ben meer van de creatieve oplossingen: ik werk in de zorg. Maar volgens haar werkt dat niet met een kerstboom en al helemaal niet met lampjes.

Daar stonden we dan met honderd in elkaar verknoopte lampjes die we vorig jaar met het nodige vernuft zo keurig opgeborgen hadden.

‘We beginnen in het midden,’ riep mijn zus. Ze hield het uitverkoren lampje met een zekere geestdrift omhoog. ‘En nu is het zaak om langzaam aan de lampjes te schudden.’

Mijn zus had een heilig geloof in schudden. Vooral in losjes schudden.

Schudden was een zaak van de lange adem en geloof in elkaar. We wiegden de lampjes in de hoop dat ze elkaar plotseling los zouden laten in het besef dat ze als individueel lampje in de boom het beste tot hun recht zouden komen.

Er waren verschillende lampjes die daar heel anders over dachten, maar uiteindelijk stonden wel elkaar gelukzalig aan te kijken met honderd niet verknoopte lichtjes.

Ze konden de boom in. Een echte boom.

Mijn zus is meer van de kunstboom. ‘Die hebben namelijk niet van die onvoorspelbare takken die alle kanten opstaan, nooit symmetrisch zijn en al ruim voor de jaarwisseling hun naalden verliezen.’

Mijn zus houdt van doelmatig: ze werkt bij een bank. Alles moet kloppen.

Ik vind het speels, die eigenwijze takken en die naalden die zich onder boom vlijen tussen de pakjes die daar sereen liggen te wachten op iemand die ze met een glimlach gaat openmaken.

Ik verheug me op de dagen dat ik rond en met de kerst moet werken.

De sfeer. De lichtjes. De mensen. De hoop.

Ik ben er trots op dat ik iets kan betekenen voor de mensen die juist dan de balans opmaken, die terugkijken op hun leven.

Het leven opnieuw zien in al hun perspectieven: geluk, verdriet, gemiste kansen, angst en hoop.

De tranen, de blijdschap omdat die kleindochter die zo onvermijdelijk aan het puberen was, opeens toch op bezoek komt.

Al die emoties. Ik zou ze niet willen missen.

Groetjes van Zoë en een heel gelukkig en gezond 2018!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s