Voornemens

We zijn alweer aan het eind van de maand januari en een aantal mensen die echt van plan waren om te stoppen met roken, hebben waarschijnlijk alweer een eerste saffie opgestoken.

Ik heb me voorgenomen om dit jaar geen voornemens te hebben. Is wel zo rustig en je kunt jezelf onmogelijk teleurstellen. Daarbij: je hebt ook niets uit te leggen aan je omgeving.

Natuurlijk kan ik me het moment dat ik met roken stopte nog haarscherp herinneren. Het was ergens in oktober.

Op de avond dat ik gestopt was, zat ik in een kasteeltje aan een uitbundig diner me wanhopig  af te vragen wat je met je handen doet als je niet kunt roken (in die tijd mocht je nog gewoon roken in een restaurant). Ik wilde ook niet teveel eten, want de angst om dik te worden zat er goed in.

Mijn moeder had voldoende voorbeelden met me gedeeld: haar zus bijvoorbeeld, altijd een slanke den – zeg maatje 36. Nou ik had gezien hoe ze er nu uitzag. Maat 46, en altijd gekleed in een soort tent. En ze was heus niet zo dik geworden omdat ze zoveel was gaan eten. ‘Het vliegt er gewoon aan,’ zei mijn moeder, ‘en je doet er niets aan.’

Uit eerdere stoppogingen, die zó succesvol waren dat ik best weer even kon gaan roken, omdat ik immers zo goed kon stoppen, wist ik dat ik na drie maanden steevast een verwoestend en niet te onderdrukken verlangen kreeg naar een sigaret. Daar had ik dit keer wat op gevonden: de kruidensigaret. Daar zat geen nicotine in.

De eerste keer dat ik er een opstak was in een Grieks restaurant. Binnen de kortste keren stond ik oog in oog met de eigenaar: of ik misschien mijn weed ergens anders wilde gaan roken.

Nadeel van de kruidensigaret: het is net gras, en voor je het weet verbrand je je vingers.

Een paar weken later zat ik buiten te lunchen bij een golfbaan. Ik had een geitenkaassalade, lekker slank. Terwijl hij mij passeerde, keek de ober bedenkelijk naar het dak. Hij zette de borden op tafel naast mij, zette zijn handen in de zij, schoot een collega aan en vroeg: ‘ruik jij dat ook, het lijkt wel alsof er iets in de fik staat.’

Ineens viel zijn blik op mij, of liever gezegd op mijn sigaret. ‘Zit u hier zo te stinken mevrouw?’

Inmiddels was er veel belangstelling voor het tafereeltje. De ober barstte in lachen uit: ‘het is deze mevrouw hier, die zit zo te stinken.’

Ik heb het kreng uitgemaakt, zocht mij schielijk een uitweg en heb nooit meer een sigaret aangeraakt.

Probeer het maar. Je voelt je stukken beter. Je hoeft niet meer als een paria onder een of andere afzuigkap je nicotine op peil te houden.

Als ik al een tip heb: neem je niets voor. Doe het gewoon. En het kan elke dag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: