Maatjes – werken in de zorg

Ik schreef er de vorige keer al over. Vroeger hadden wij geen idee over ‘digitaal’. Dat woord bestond niet. Of misschien ook wel, maar dan kende ik het niet.

De menselijke maat – werken in de zorg

Vroeger hadden wij geen idee van ‘digitaal’. Dat kenden wij niet. Wij hadden de brief, de telefoon, én het persoonlijke contact. En iedereen wist eigenlijk wel dat je problemen of ruzies beter kon beslechten met een persoonlijk gesprek dan met een brief. Want dan zag je elkaar tenminste. Dan kon je zien wat de ander dacht, kon je voelen en vragen waar iemand mee zat.

Voornemens

We zijn alweer aan het eind van de maand januari en een aantal mensen die echt van plan waren om te stoppen met roken, hebben waarschijnlijk alweer een eerste saffie opgestoken.

Kerstmis

Ik schreef het vorig jaar al, ik heb het niet zo op met de kerst. Eerlijk gezegd hoop ik altijd stiekem dat ik met de kerst minimaal een dag moet werken. Thuis word je enorm gemist en op het werk is iedereen blij dat je er bent en je niet op het laatste moment hebt ...

Vertrouwen in de toekomst

Ik heb natuurlijk geen verstand van politiek of van het Regeerakkoord. Mijn vader zei altijd dat de politiek sprookjes bedenkt die nooit uitkomen, maar dat ze die sprookjes wel heel mooi opschrijven. Het nieuwe kabinet zegt dat ze werk wil maken van de zorg. Daarom gaat het kabinet Rutte III de bezuinigingen van Rutte II ...

Bewegen is goed, meer bewegen is beter

Vroeger zat ik op gymnastiek, bij meester Theunissen. Hoogtepunt was de jaarlijkse uitvoering in een Romeins aandoend openluchttheater - kortweg de kuil genoemd - voorafgegaan door een feestelijke optocht door het dorp in een kek gérend wit jurkje.

Belemmerende gedachten – werken in de zorg

Vroeger dacht ik dat ik heel onhandig was. Dat was me eerlijk gezegd ook wel een beetje ingeprent door mijn ouders. Daarom zag ik als een berg op tegen autorijlessen en natuurlijk helemaal tegen het rijexamen.

Browse per categorie